Imię i nazwisko to nie tylko formalność zapisana w dokumentach. W Turcji to ważny element tożsamości. Wybór imienia dla dziecka traktowany jest bardzo poważnie, ponieważ niesie ono określone znaczenie, często związane z naturą, emocjami, wiarą lub historią. Dla obcokrajowców wiele tureckich imion może brzmieć niezwykle poetycko, a czasem nawet zaskakująco np. Morska Bryza lub Deszcz. W rzeczywistości jednak każde z nich ma głębokie zakorzenienie kulturowe.
Przodkowie współczesnych Turków przez długi czas prowadzili koczowniczy tryb życia w Azji Centralnej. W tamtym okresie nazwiska nie istniały, a ogromną wagę przywiązywano do samego aktu nadania imienia.
Ceremonia nadania imienia była ważnym wydarzeniem społecznym. Decyzję podejmowała osoba ciesząca się autorytetem, czyli starszy rodu, przywódca lub szaman. Towarzyszyły temu uczty i symboliczne gesty, które miały zapewnić dziecku pomyślność.
Co ciekawe, imię nie zawsze nadawano od razu. W niektórych społecznościach dziecko musiało najpierw „zasłużyć” na imię poprzez czyn lub wydarzenie. W innych przypadkach imię odzwierciedlało okoliczności narodzin np. pogodę, czy ważne wydarzenia.

W dawnych wierzeniach turkijskich istniało przekonanie, że noworodek jest szczególnie narażony na działanie złych mocy. Aby je odstraszyć, nadawano dzieciom imiona o negatywnym lub odstraszającym znaczeniu.
Brzmi to zaskakująco, ale imiona nawiązujące do zwierząt czy nieprzyjemnych skojarzeń miały pełnić funkcję ochronną. Wierzono, że w ten sposób złe duchy stracą zainteresowanie dzieckiem.
Istniała również tradycja symbolicznej „sprzedaży” dziecka, czyli rytuału mającego zapewnić mu bezpieczeństwo. Po takim obrzędzie dziecko mogło otrzymać imię oznaczające „sprzedany”, co miało zmylić złe moce.

Przełomowym momentem w historii było przyjęcie islamu przez ludy turkijskie. Od tego czasu coraz większą popularność zaczęły zdobywać imiona arabskiego pochodzenia, szczególnie te związane z religią i postaciami znanymi z Koranu.
Przez wiele stuleci imiona tureckie ustępowały miejsca arabskim, a tradycyjne nazwy bywały uznawane za mniej prestiżowe. Ten wpływ widoczny jest do dziś. Wiele najczęściej spotykanych imion w Turcji ma właśnie korzenie arabskie.

· Murat – marzenie
· Fuat – serce
· Fatih – zdobywca
· Kadir – silny
· Mehmet – Mohamed
· Mustafa – przydomek Mohameda
· Musa – mojżesz
· Ali – zięć Mohameda
· Burak – koń Mohameda
· Elif – pierwsza litera alfabetu
· Ayşe – żona Mohameda
· Emine – matka Mohameda
· Esra – wskazująca drogę
· Zehra – kwiat
· Cennet – raj
· Zeynep – córka Mohameda
· Havva – Ewa
· Beyza – bez grzechu

Nowy rozdział rozpoczął się wraz z powstaniem Republiki Turcji. W 1934 roku wprowadzono obowiązek posiadania nazwiska, co było ogromną zmianą społeczną.
Każdy obywatel musiał wybrać nazwisko. Często inspirowane zawodem, miejscem pochodzenia, cechami charakteru lub wyglądu. Popularne stały się nazwiska odnoszące się do siły, natury czy wartości, np. skała, czy gwiazda.
Warto wiedzieć, że w języku tureckim nazwiska nie mają form żeńskich i męskich. Są identyczne dla wszystkich, co dla Polaków bywa zaskakujące.

Obecnie w Turcji można zauważyć dwa wyraźne trendy. Z jednej strony rodzice chętnie wracają do dawnych, turkijskich imion inspirowanych naturą i historią. Z drugiej rośnie popularność imion o bardziej międzynarodowym brzmieniu.
Wciąż dużą rolę odgrywa znaczenie imienia. Często wyraża ono życzenia wobec dziecka. Zdrowie, szczęście czy długie życie. Spotyka się także imiona sugerujące kolejność narodzin lub decyzję o zakończeniu powiększania rodziny.

Wśród najczęściej spotykanych imion w Turcji dominują te o arabskim pochodzeniu. Wciąż bardzo popularne są klasyczne imiona znane od pokoleń, choć wśród nowo narodzonych dzieci pojawiają się też bardziej nowoczesne propozycje. Nazwiska natomiast często nawiązują do siły, natury lub cech charakteru. Są proste, ale jednocześnie bardzo symboliczne.
· Tarkan – szlachcic
· Atilla – przywódca Hunów
· Kaan – władca
· Okan – bóg pokoju
· Mete – dowódca Hunów
· Kıvanç – pochwała
· Berk – silny
· Çetin – mocny
· Yağmur – deszcz
· Sevda – miłość
· Meltem – bryza morska
· Ayla – łuna księżyca
· Burcu – piękny zapach
· Ece – królowa
· Göksel – niebiańska
· Günay – słońce i księżyć
· Yıldırım – piorun
· Yıldız – gwiazda
· Kaya – skała
· Özturk – prawdziwy Turek
· Çelik – stal
· Yılmaz - niezłomny

Ciekawym aspektem są różnice między językiem tureckim, a polskim. Niektóre imiona brzmią identycznie w obu językach, inne natomiast mogą wywoływać uśmiech lub zdziwienie.
Zdarza się, że imię zupełnie neutralne w Turcji w języku polskim ma inne znaczenie i odwrotnie. To pokazuje, jak bardzo język i kultura wpływają na odbiór nawet tak osobistej kwestii jak imię.
Przykładowo Yakup (z j.polskiego Jakub), Kamil, Ada są takie same w języku tureckim i polskim.
Imię Burak w języku tureckim oznacza stworzenie, na którym Mohamed odbył podróż do nieba, Baran z perskiego to deszcz, Oral oznacza zdobądź twierdzę.
Dwa polskie imiona mogą wywołać dyskretne uśmiechy na twarzach Turków. Bogdan z języka tureckiego boktan, co oznacza „z odchodów” i Jarek, czyli yarak, co oznacza „męski organ płciowy”.

Tureckie imiona i nazwiska to coś więcej niż tylko nazwy. To historie, symbole i emocje zapisane w jednym słowie. Łączą w sobie wpływy dawnych wierzeń, religii, natury i współczesności. Dzięki nim można lepiej zrozumieć kulturę Turcji. Jej wrażliwość, tradycję i sposób postrzegania świata. Dla wielu osób mogą stać się również inspiracją do głębszego poznania języka i tej fascynującej części świata.